Spasmodique was voor een hele generatie met mij het boegbeeld van de Nederlandse Rock. De muziek van Spasmodique is moeilijk te duiden. Woorden als degelijk, log, krachtig, stevig maar melancholiek dat zijn allemaal noemers waaraan Spasmodique voldoet. Frank Antonie schrijft erover in dit boek : Spasmodique maakt muziek die naar havens ruikt………. Spasmodique is niet in een net te vangen.

In de bloeitijd van Spasmodique waren er ook bands als Claw Boys Claw, The Urban Dance Squad en The Fatal Flowers maar Spasmodique was anders. Spasmodique overrompelt je. De intensiteit waarmee Mark zingt en de overtuiging die hij in elk woord legt is voor Nederlandse begrippen op z’n minst ‘uniek’ te noemen. Spasmodique tilt je omhoog. Een ondefinieerbare uitwerking van trance en magiek, een emotionele reactie zelfs ! Dit uit zich vooral bij de LIVE concerten. Het gebeurt niet zelden dat mensen na een concert helemaal leeg zijn, en spraken van een uitputtingsslag. Niet zo zeer alleen lichamelijk maar ook geestelijk. De teksten van Mark doen er werkelijk toe en als je er goed naar luistert, bedwelmd door de gitaar-partijen van Arjo, waan je je in een wereld van horor, zeemansromantiek, liefde, de grote stad en kwetsbaarheid. Kortom de wereld van Spasmodique en vooral de wereld van Mark Ritsema.

Waar Spasmodique in ieder geval voor staat hoe je het ook wendt of keert is voor ROTTERDAM.

Ikzelf ben een Hagenees, ja sorry dat is te horen, en heb de band altijd geassocieerd met deze Maasstad. Daarom is deze locatie, voor de presentatie, ook zo mooi. De clip “Kiss on Your Scars” die Spasmodique met Daan en Willem Ekkel maakte voor VPRO’s Jonge Helden is op een steenworpafstand van Waterfront opgenomen…….wellicht was het op deze plek.

Arjo vind het niet leuk dat Spasmodique een Rotterdamse band wordt genoemd, Arjo komt namelijk uit Berkel en Rodenrijs. Daar kan ie ook niets aan doen. Wel woont ie op stand, hij woont in Berkel namelijk in de Sterrenwijk…….dus toch erkenning Arjo !

Arjo is de grote virtuoos die ook door veel van mijn ´niet Spasmo-vrienden´ (maar zelf wel muzikant) bewierookt werd. Arjo weet de snaren zo te raken dat het mij in ieder geval, een apart gevoel in de buik geeft…..in de goede zin van het woord dan. Ik noem met name ‘Waving To A Shadow’, mijn zogenaamde huisplaat. Ik heb het wel eens aan andere gitaristen gevraagd: “wat doet Arjo hier nou anders?”. Het antwoord was altijd: “het gevoel” , het gevoel dat Arjo erin legt.

Spasmodique - Spasmodique is ook Reinier – wat Reinier betreft…..hij werd door mij altijd “de muzikale regisseur” genoemd. Hij heeft alles zo goed in de gaten en speelt z’n drums minimaal. Het drumgeluid van Reinier werd ook wel geassocieerd met heipalen. Ik vind dat ie daarmee altijd tekort werd gedaan. Reinier is juist erg subtiel. Een drummer met een eigen geluid en dat is heel bijzonder.

Maar Spasmodique is vooral Mark. Zijn charisma, stem, energie en melancholie zijn onomstotelijk bewijs dat er van een zeer getalenteerd artiest sprake is en wellicht de reden dat je van deze band gaat houden of niet.
Barry Hay en Dinand Woesthoef proberen ook wel eens wat, maar ze kunnen niet tippen aan Mark. Ik heb zojuist al wat over zijn teksten gezegd…… ze staan nu ook allemaal in het boek…… en lees ze er dus eens op na. Zoals ik al eerder zie: ZE DOEN ER ECHT TOE !

Spasmodique - Spasmodique is ook Ron sterker nog Ron is Spasmodique. Ron is de manager en boeker van de band. Maar niet alleen dat, Ron is gewoon een bandlid. Een onmisbare schakel in het verhaal Spasmodique, en dus ook in dit boek. Via deze weg wil ik Ron nog eens bedanken voor alle input voor het boek en de website. Ron bedankt voor alles, zonder jouw archieven zou er veel informatie ontbreken!

Spasmodique is ook Ray – Ray is de grootste fan van Spasmodique. Een grotere fan kun je je niet voorstellen, ja groter dan ondergetekende. In 1990 werden Ray en ik bij Ron uitgenodigd om naar de master-tape van ‘Haven’ te komen luisteren. Maar het ging om Ron om meer. We werden beiden Roadie bij de band. Ik hield het echter slechts een weekend vol maar Ray is er nog steeds. Niet als Roadie maar als volwaardig bandlid. Eerst verving hij al Hans en Niek op gitaar gedurende de tour van ‘90/’91 en nu vervangt hij dus Martin en doet dat uitstekend.

En ja dan komen we dus bij Martin. Spasmodique is ook nog steeds Martin - Martin met z’n standjes. Martin is een bassist die elke noot met een enorme precisie speelt en daardoor niet alleen zichzelf maar ook het publiek in een soort trance vervoert. Het is en blijft jammer dat ie er de komende tour niet bij is, hoewel Ray het zoals gezegd uitstekend doet. Ik weet wel zeker dat Martin nog erg meeleeft met de band…Martin was in mijn ogen nl. de vaderfiguur van de band, en één van de oprichters.

En daarom wil ik Marin het eerste exemplaar van “20 jaar Spasmodique, From the Cellar of Roses” overhandigen.

Maar voordat ik dat doe wil ik De Rotterdamse Kunststichting, de Popunie en Fonds 1818 danken voor de financiële steun, Waterfront voor de gastvrijheid, Mark Ritsema voor de nodige geestelijke support maar bovenal Simone Hulsker die me met de opmaak van dit boek ongelooflijk heeft geholpen en de faciliteiten daarvoor ook belangeloos aanbood. Simone bedankt.

En nu Martin wil ik je vragen hier naar voren te komen......